Mijn eigen blik op de wereld om me heen…

Voor de enkeling die erom zal treuren, ik schrijf (hier) geen nieuwe logs meer. Tegenwoordig heb ik een eigen site waar mijn hersenspinsels staan. Dus mocht je nog de behoefte hebben om zo nu en dan mijn mening te lezen, surf gerust door… Overigens moet ik er nog wel wat aan verbouwen, dus verwacht (ook daar) geen site van het jaar.

Voorlopig blijft deze log nog wel actief, in de loop van de tijd ga ik alles omzetten naar .pdf formaat en valt dan enkel nog terug te lezen in het archief.

uRuBuRu

Ik heb me er al eens eerder over uitgelaten, Koninginnedag. Wat voor een faxe7ade dat eigenlijk is en een exces van massaal volksvermaak. Om over de belastingcentjes die dit koninklijk dagje uit kost, maar te zwijgen. Die tirade steek ik niet meer af.

Zeker niet nu ik me heb laten overhalen. Liefde brengt je soms tot aan je uiterste … en verder. Vriendinlief heeft me namelijk zover gekregen om actief deel te nemen aan de verkoop van oude huisraad en de rest wat op zolder is opgeslagen. Juist, ik heb het hier over de welbekende Vrijmarkten. De enige dag in het jaar dat je zonder schroom al je bende op straat mag uitstellen en zonder garantie mag verkopen aan de eerste de beste gexefnteresseerde.

Zomaar een koninginnedag in Amsterdam, Javastraat. Het idee alleen al dat je voorafgaand een plek moet afbakenen en bewaken. Er zijn mensen die daags ervoor een plek bezetten. Zij zijn voorbereid met militaire precisie en van alle gemakken voorzien. Eten, drinken, slaapplaats soms zelfs een spelcomputer en een enkele verwarming! Maanden van voorbereiding gaan er aan vooraf, want dit slag medemens heeft al jaren geleden de zolder en schuur ontdaan van alles wat overtollig was uit de eigen huisraad. Dus wordt er in de aanloop naar 30 april flink ingeslagen.

Nu hebben wij al eens op een zogeheten “kofferbakmarkt” gestaan. Een kofferbakmarkt is soort reguliere Koninginnedag op schaal wat, naar ik me heb laten vertellen, typisch iets uit Noord-Holland is. ‘t Komt erop neer dat er spullen als het ware uit de kofferbak van de auto wordt verkocht. Het kent een vaste kern van participanten en wordt zomers goed bezocht. Op zo’n markt zijn wij van aardig wat spullen afgekomen die over waren nadat wij van twee huishoudens xe9xe9n hadden gemaakt. Eerlijkheid gebied te zeggen dat ik dat best lollig vond. Maar 30 april is mij gewoon te massaal.

Maar goed, ik laat het over me heen komen en wie weet is het een fantastische ervaring. (Zo probeer ik althans mijn enthousiasme zoveel mogelijk te waarborgen wat weer noodzakelijk is voor een huishouden met een gezond aura). En dat allemaal voor mijn eigen prinses. Als dxe1t geen liefde is…

Ja, het gaat alweer een stuk beter met me. Dinsdag had ik txe9veel pijn in den bek, dus de tandarts gebeld. Kon die ochtend nog om 10.45 terecht. In de stoel, kijken, kijken, kijken. Hij vond dat de vulling van de kies in kwestie uitgeboord moest worden en daarna een fijne wortelkanaalbehandeling (leuk woord voor Scrabble). Nadat de trage boor, die voelt als een enorme knots met punten, mijn kies had mishandeld was het tijd om de kanalen te graven. Maar hij kwam er niet doorheen! De boel was verkalkt. Dus een foto gemaakt.

Daarop bleek dat drie van de vier wortelpunten dood zijn, onder de vierde zit een bacterixeble infectie. Plan werd nu, kies weer vullen en penicilline kuurtje doen maar. ‘sAvonds en in de middag ook al, een enorme pijn, maar ja, dat valt niet te ontlopen. Je kan niet effe je kop eraf schroeven natuurlijk. Nu maar hopen dat dit aanslaat, dat scheelt weer een wandeling naar de tandarts en een hoop ellende.

Aankomend weekend lekker naar Oostenrijk om te boarden, met het werk. Dat is altijd een dolle boel. Eenmaal van de piste de aprxe9s ski in. Daar ben ik nooit zo van, maar met het werk gaan de remmen eraf en het bier erin. En ach, dan is het allemaal niet zo erg meer. Er is echter xe9xe9n maar, alcohol en penicilline gaan niet samen. Dus die remmen moeten er deze keer af op karakter. Dat kan nog een hele opgave worden…

Mijn vriendin en ik hebben allebei de wens om een kind of twee op de wereld te zetten. Dat is sinds een aantal maanden een semi-serieus traject in gegaan. Nog zakelijker uitgedrukt kun je zeggen dat vrijen niet meer alleen een dienst is maar ook nog een product mag opleveren. Nu klink ik wel heel erg eng he? Maar we snappen elkaar nu als het goed is.

Rond november kwam een vriendin met een schema op de proppen waarin je precies, als vrouw zijnde, je cyclus kan bloot leggen waardoor je in staat bent om te bepalen wanneer je op je vruchbaarst bent. Ik was heel even bang dat ons sexleven de beurs op ging want opeens waren er “werktijden”. Een hobby is leuk, maar als hobby werk wordt dan is opeens het vrijblijvende eraf.

Gelukkig voor ons was het meteen aan het einde van het eerste schema raak. Dag 37, dag 38; nog steeds niet ongesteld. Dag 40, nu maar even een predictor halen. En ja hoor, middels een roze stip in het juiste raampje bleek dat onze grondstoffen in een productielijn waren opgenomen. Vreugde alom.

Die vreugde duurde geen negen maanden helaas. De dag dat we naar de kraamhulp gingen om onze gegevens daar achter te laten en het hartje te luisteren had een vervelende verrassing voor ons. Er was geen hartje te horen. Twee dagen later op de echo kwam het probleem aan het licht: het vruchtzakje was tot een week of zeven ontwikkeld en niet gevuld met nieuw leven.

En ondanks dat je er rekening mee houdt komt de klap hard aan, voor haar nog eens erger door het lichamelijke aspect. Na de shock raak je in gesprek met mensen die je inmiddels in het complot van de zwangerschap had betrokken. En dan blijkt dat iedereen wel iemand kent die xe9xe9n of meerdere miskramen heeft gehad of soms zelf deze ervaring heeft moeten doorstaan. Dat was zeer prettig om te horen, omdat er voor die tijd nooit over gesproken wordt. Het is nog een soort van taboe, je hebt het er gewoon niet over en al helemaal niet met iemand die zwanger is, of in ons, geval denken te zijn.

Denk nu niet dat ik door mijn koude, zakelijke schrijfstijl ook geen gevoel in mijn donder heb. Veel praten heeft mij gebracht op het punt dat ik het een plek heb kunnen geven. Je gaat toch op zoek naar logische verklaringen. Zo kunnen we onder andere concluderen dat het helemaal geen uitzondering was, deze hele ervaring. Angst en onrust zijn weggenomen na de eerstvolgende ongesteldheid van vrouwlief kan de productielijn weer worden gestart.

Ik heb nog nooit zo uitgekeken naar de dag dat ik weer aan het werk mag…

Als beroepscrimineel heb je het vandaag de dag toch ook niet makkelijk. Tegenwoordig is de pakkans door alle technische progressie van de afgelopen jaren vele malen groter geworden. Dus dat betekent dat een overval goed voorbereid moet worden. Wekenlang posten, routines vinden waar je handig gebruik van kan maken en je timing op af kan stellen. Maar bijvoorbeeld ook het bepalen van welk wapen je het beste kan gebruiken, in eerste instantie om te intimideren natuurlijk.

Mijn advies is, investeer zoveel mogelijk in het wapentuig.

Waarom? Welnu, dat heeft te maken met onze wetgeving, zo vernam ik heden morgen op de radio. Stel dat je ondanks al je voorbereidingen txf3ch nog gepakt wordt, dan moet je brommen natuurlijk. En stel dat je buit maar €5000,- bedraagt, in plaats van de geplande €15.000,-. Dan kom je bij de rechter, die bepaalt de hoogte van de straf, maar ook dat je het ontvreemde bedrag weer terug moet betalen, dus dat is extra zuur.

En nu komt het. De wapens zijn in beslag genomen maar vertegenwoordigen wel een aanzienlijke waarde. Aangezien je die wapens, in tegenstelling tot de andere persoonlijke bezittingen, niet terug krijgt wordt de waarde ervan van het buitgemaakte geld afgetrokken. Dus als je het slim aanpakt, hou je er nog geld aan over ook! Wel even oppassen dat je niet wordt uitbetaald in zwart geld hxe8.

Er zijn van die dagen dat je je deelname aan de nieuwe dag beter in zou kunnen vullen met het roerloos liggen in bed. Laat zich raden wat ik vanmorgen had moeten doen.

06.15. De wekker gaat. Onrustig gewekt uit een droom die ging over glijbanen, wintersport en borsten, maar daar gaat het nu even niet om. Half slapend weet ik dankzij een vaste ochtendroutine de badkamer te bereiken. Het wakker worden gaat vandaag weer aanmerkelijk vlotter dan regulier het geval is. En dan plots dringt het tot me door: de ketel heeft weer onvoldoende water waardoor het niet meer mogelijk is genoeg druk op te bouwen. Met als gevolg dat het huis gestaag naar een onderkoelende temperatuur aan het dalen is.

Met de nodige krachttermen, die ik hardop fluister om vriendinlief maar niet mee te sleuren in deze treurnis, trek ik wat kleren aan. Aangekomen in de bijkeuken draai ik de deur behoedzaam open. Behoedzaam omdat er drie dwergpapagaaien aanwezig zijn in dezelfde ruimte die ik niet graag wek op dit uur. Dat zou mijn stille tocht door het huis in xe9xe9n keer teniet doen. De tuin door, de schuur in alwaar de daarvoor bestemde slang op zijn vaste plek hangt. Terug in de bijkeuken stuit ik op een visueel probleem. Vanwege de reeds eerder genoemde huisdieren doe ik het licht niet aan. Dat, en het feit dat ik mijn lenzen nog niet in heb, maakt dat ik alles op de tast moet doen.

Aangezien dit meer dan normaal voorkomt, dit keteldebakel, maakt dat ik weer routinematig kan handelen. Dop van de kachel, slang erop, andere uiteinde buiten leggen, slang vol laten lopen (om zoveel mogelijk lucht te laten ontsnappen, ja ja), slang aan de kachel koppelen, kraan openzetten en het kraantje op de radiator openzetten. Vervolgens twee trappen op, zachtjes, naar zolder om daar een blik op de drukmeter te kunnen werpen.

Eindelijk, de druk is weer op orde. Dus snel alles dicht zetten, afkoppelen en opruimen. De beloning is wel dat ik mezelf op een weldadige douche kan trakteren. Met een half uur vertraging zit ik dan eindelijk toch nog in de auto, op weg naar mijn werk. Nu maar hopen dat ik niet teveel klootzakken en andere tegenslagen tegen kom onderweg, want ik kan niet voor mezelf instaan na zo’n koude start.

Afgelopen zomer op vakantie geweest naar Costa Rica. Geweldige tijd gehad, echt een aanrader als vakantiebestemming, maar dit terzijde. Natuurlijk hadden we de camera mee. Een Casio Exilim compact digitale camera. Prima apparaatje, klein en handzaam en maakt scherpe foto’s. Maar toch kwamen we zo nu en dan tekort. Letterlijk. Want een echte telefunctie heeft het dingetje niet. Dus aapjes ver in een boom fotograferen viel niet mee.

Tijdens de trip zaten we met een man in de taxiboot die een Nikon D70 bij zich had, een digitale spiegelreflex camera. Geweldig toestel. Dus ik zei tegen Allie dat we na de vakantie ook maar eens moesten gaan sparen voor zo’n mooie camera om op toekomstige vakanties nog mooiere foto’s te kunnen maken. Inmiddels waren er een paar maanden verstreken en kassie an kwam het geld op de spaarrekening. Ondertussen hield ik heel goed de site van CameraNu in de gaten, want die bleken keer op keer de goedkoopste. Ik voelde me weer als een klein kind dat aan het sparen was voor zijn eerste walkman.

Eind november was het moment daar. En omdat ik toch de nodige scepsis heb ten opzichte van het winkelen via internet werd het een ritje naar Urk. Een loods met een bovenetage was betimmert met de naam van het bedrijfje. Via aan zijdeur en een steile trap stonden we plots in een kantoor annex showroom. Afgaand op de buitenkant was dit een aangename verrassing. Een Urkenaar van onze leeftijd stond ons te woord en ik gaf hem te kennen dat we voor “de D70″ kwamen. Of we hadden gereserveerd. STOM! En ja, echt iets voor ons. De beperkte voorraad was inmiddels verkocht.

Een rit van een uur voor niets afgelegd en in het vooruitzicht eenzelfde rit weer terug maar zonder het beoogde resultaat. Uiteindelijk hebben we er drie kwartier doorgebracht onder het genot van een echt ouderwets bakkie Urkse troost. Achteraf wel goed om daar geweest te zijn, want het gaf me 100% vertrouwen in het feit dat de camera de dinsdag erop afgeleverd zou worden (op mijn werk notabene en pinnen bij de auto, over service gesproken zeg). De scepsis was met de koffie weggespoeld.

Inmiddels hebben we de camera een paar weken en zijn we een paar honderd foto’s onderweg. Een vriend van me, Ron, was ook gefascineerd door het apparaat en is inmiddels ook eigenaar. Hiermee ben ik actief bezig met het advies van Naut Willink* op, om vooral te investeren in de nederlandse economie. Of is dat een schijnargument voor mijn aankoop?

* direkteur van de Nederlandsche Bank

Generaliseren is in. Ik kan er zelf ook wat van al doe ik het selectief. Zo generaliseer ik graag de Amerikanen. Komt ie: Wat een hypocriet volk is dat zeg! Leven voornamelijk van oorlog dat ingezet wordt als excuus om het terrorisme te bestrijden maar om ondertussen ook zijdelings het zwarte goud via slinkse wegen toe te eigenen. Mijn televisiebeeld trekt helemaal krom bij het verschijnen van de man die niet eens het woord “terror” normaal over zijn lippen krijgt. Dezelfde man die zoveel achterhaalde wetten doordrukt waardoor er van een moderne democratie geen sprake meer is. En het leeuwendeel pikt dat allemaal maar. Want ja, wie zijn volk goed voedt, en dat gebeurt daar in overvloeden, zal niet snel het volk tegen zich krijgen.

En dan nog maar te zwijgen over de hele sexindustrie. Ze zijn de grootste leverancier van porno in de breedste zin des woords maar ondertussen mag Janet Jackson niet met xe9xe9n van gods vruchten afgeplakt met een celluloid kruisje op de nationale televisie. En het wordt steeds maar bizarder. Elke keer als je denkt dat het niet erger kan, pats! Uit onverwachte hoek weer een voltreffer.

“Amerikaanse klachten over Olympische Spelen. Negen Amerikanen hebben een klacht ingediend over de televisiebeelden van de Olympische Spelen in Athene. Die zouden pornografisch zijn geweest of met smerig taalgebruik. Vooral de dames beachvolleyballers gingen te ver.”

Waar gaat dit over?!? Ok, over smaak valt niet te twisten. En dat je die volleybalbroekjes te klein vind of wat dan ook, ik heb weer een aversie van pantykousjes, zo heeft iedereen wat zeg maar. Ik vraag me af hoe dat gegaan is. Negen van de ruim 260 miljoen amerikanen hebben elkaar gevonden, waarschijnlijk via een orthodox dagblad ofzo, hebben afgesproken in een cafxe9 en alwaar zij hun afschuw over de OS uitgesproken naar elkaar. Dat is met een ganzeveer met inkt op papier gezet en vervolgens verstuurd met een kuize kinderzegel naar het Olympisch Comitxe9. De brief zal er met open armen ontvangen zijn, want als ik die gezichten wel eens zie op tv van het OC dan kunnen ze wel wat humor gebruiken.

Ik zie wel weer hoe dit gaat aflopen. The people of america versus OC gaan dit winnen en hop! weer een sportevenement achter de decoder. De spelen zijn vanaf dan alleen voor mensen vanaf achttien jaar en ouder geschikt en worden enkel ‘snachts uitgezonden. Bovendien is de NOS dan weer een evenement kwijt aan John de Mol.

En dan denk ik, wat zouden de schaarsgekleedde oude grieken hier nu van gevonden hebben?

Theo lacht in zijn vuistje, vermoed ik. Natuurlijk is hij niet blij dat zijn eigen regisseur een eind aan zijn script heeft geschreven. Maar meer dan ooit laait er een discussie op waaraan hij zelf zo graag deelnam. Dat is puur voor de persoon die hij was erg jammer, hij kan immers niet meer met zijn eigen krachttermen een tegenaanval inzetten. Neerlands bekendste racalcitrantje was immers zelf ook een extremist, maar dan alleen in woord en beeld. En dat is het mooiste maar ook het gevaarlijkste wapen waarmee je ten strijde kunt trekken.

Nu had hij over alles wel een (eigenzinnige) mening, maar het onderwerp religie en dan met name de Islam was voor hem als het ware een ijsbaan waar hij graag zijn rondjes op draaide. Met zijn gewicht wist hij diepe groeven te maken in de gladde ijsspiegel waar anderen nog vlak voor zijn komst ongestoord hun baantjes op trokken.

Theo is dood, de vermoedelijke dader zit vast en wij hebben het de laatste dagen nauwelijks ergens anders over. Door deze daad zal er ongetwijfeld weer bij een aantal mensen een extremist ontwaken. Zo is het altijd gegaan en ik ben bang dat het nooit anders zal zijn. Tolerantie en respect kunnen alleen overleven wanneer we daar allemaal achter zouden staan. Helaas zitten wij in een neerwaartse spiraal en ondanks alle pogingen van mensen die nog steeds in het goede geloven denk ik dat het onze ondergang zal worden. Maar tegen die tijd zitten wij allemaal al op een wolk naast Theo en zullen we hopelijk begrijpen waar dit allemaal goed voor was…